۲۰ حدیث نورانی از امام حسین (ع)
امام حسین (ع) فرمود: «ای مردم! خداوند بندگان را آفرید تا او را بشناسند، آنگاه که او را شناختند، پرستش کنند و آنگاه که او را پرستیدند، از پرستش غیر او بینیاز شوند»
1. حاجت خواستن از افراد شایسته
امام حسین (ع) میفرماید: «لا ترفع حاجتک إلا إلى أحد ثلاثه…» بنابراین هنگام درخواست کمک، باید فرد مناسب را انتخاب کرد. چرا که این کار نهتنها به حل مشکل کمک میکند، بلکه عزت نفس انسان را نیز حفظ میکند.
2. آشتی و گذشت
آن حضرت همچنین میفرماید: «أیما اثنین جرى بینهما کلام…» به همین دلیل عذرخواهی و آشتی کردن از فضایل بزرگ اخلاقی است. در واقع کسی که پیشقدم در آشتی میشود، نزد خدا مقام والاتری دارد.
3. رضایت خدا بر رضایت مردم
علاوه بر این امام (ع) میفرماید: «لا أفلح قوم اشتروا مرضاه المخلوق…» پس رضایت خداوند باید همیشه بر رضایت مردم مقدم باشد. زیرا رضایت مخلوق، هرگز جایگزین رضایت خالق نمیشود.
4. ویژگی شیعه واقعی
در این راستا آن حضرت میفرماید: «إن شیعتنا من سلمت قلوبهم…» یعنی شیعه واقعی کسی است که قلبش از نفاق و فریب پاک باشد. به عبارت دیگر پاکی دل، نخستین نشانه پیروی راستین است.
5. خدا ترسی
همچنین میفرماید: «لا یأمن یوم القیامه إلا من خاف الله…» بنابراین تنها کسانی در قیامت در امنیت خواهند بود که در دنیا تقوا پیشه کرده باشند. چون خوف از خدا، انسان را از گناه باز میدارد.
6. اهمیت دعا
. اهمیت دعا
در ادامه آن حضرت میفرماید: «أعجز الناس من عجز عن الدعاء» به این معنا که ناتوانترین مردم کسی است که از دعا کردن عاجز باشد. پس دعا، مهمترین پیوند میان بنده و خداست.
7. گریه از خوف خدا
افزون بر این امام (ع) میفرماید: «البکاء من خشیه الله نجاه من النار» یعنی اشکی که از ترس خدا جاری میشود، انسان را از آتش دوزخ نجات میدهد. در نتیجه خشوع و توبه، راه رستگاری است.
8. پرهیز از گناه
از سوی دیگر آن حضرت هشدار میدهد: «من حاول أمراً بمعصیه الله…» یعنی هر کس از راه نافرمانی خدا به هدفی برسد، سرانجامش شکست خواهد بود. چراکه خداوند نافرمانی را بیپاسخ نمیگذارد.
9. بخشش در اوج قدرت
در مقابل امام (ع) میفرماید: «إن أعفى الناس من عفا عند قدرته» بنابراین بزرگترین گذشت، عفو کردن در لحظهای است که انسان قدرت انتقام دارد. چون این کار نشانه بزرگواری واقعی است.
10. هدف آفرینش انسان
در اصل خداوند بندگان را آفرید تا او را بشناسند: «إن الله ما خلق العباد إلا لیعرفوه…» پس معرفت خدا، هدف اصلی آفرینش است. و در نتیجه عبادت بدون معرفت، ناقص خواهد بود.
11. ارزش شناخت خدا
همچنین آن حضرت میفرماید: «ماذا وجد من فقدک…» به این معنا که کسی که خدا را از دست بدهد، هیچ ندارد. در واقع عرفان و محبت الهی، برترین دارایی انسان است.
12. برترین نوع عبادت
علاوه بر این امام (ع) میفرماید: «إن قوماً عبدوا الله رغبه…» یعنی برخی از ترس و برخی از طمع عبادت میکنند، اما بهترین عبادت، آن است که از روی محبت و اخلاص باشد.
13. تسبیح همه موجودات
در این میان آن حضرت میفرماید: «ما خلق الله من شیء إلا وله تسبیح…» یعنی هیچ موجودی در هستی نیست که خدا را تسبیح نگوید. بنابراین ذکر و تسبیح، زبان تمام عالم است.
14. ارزش محبت خدا
همچنین میفرماید: «خسرت صفقه عبد لم تجعل له من حبک نصیباً» پس بندهای که بهرهای از محبت خدا ندارد، زیانکار است. چراکه عشق به خداوند، روح تمام عبادات است.
15. رحمت الهی در اشک و خشیت
افزون بر این آن حضرت میفرماید: «بکاء العیون وخشیه القلوب رحمه من الله» یعنی اشک چشم و خشیت قلب، نشانه رحمت خداوند است. در نتیجه رقت قلب، نعمتی الهی است.
16. محبت اهل بیت (ع)
در این راستا امام (ع) میفرماید: «إن حبنا لتساقط الذنوب…» به همین دلیل محبت اهل بیت (ع)، گناهان را میریزد. پس این محبت، یکی از راههای تزکیه نفس است.
17. مقام علمی اهل بیت (ع)
علاوه بر این آن بزرگواران میفرمایند: «نحن الذین عندنا علم الکتاب…» یعنی علم کتاب الهی نزد اهل بیت (ع) است. بنابراین رجوع به آنان، رجوع به سرچشمه علم و هدایت است.
18. سختیهای مسیر حق
از سوی دیگر امام (ع) میفرماید: «والله البلاء والفقر والقتل أسرع…» یعنی بلا و سختی برای مؤمنان زودتر فرا میرسد. چون امتحان الهی، نشانه محبت خداوند به بنده است.
19. جایگاه اهل بیت پیش از خلقت
همچنین آن حضرت میفرماید: «کنا أشباح نور ندور حول عرش الرحمن…» به این معنا که اهل بیت (ع) پیش از آفرینش، به صورت نور گرد عرش الهی بودند. در نتیجه مقام آنان برتر از تمام مخلوقات است.
20. اخلاق نیکوی شیعیان
در نهایت امام (ع) میفرماید: «شیعتنا من سلمت قلوبهم من کل غش…» یعنی شیعه واقعی کسی است که قلبش از هر نیرنگ و ناخالصی پاک باشد. پس صداقت، اخلاص و پاکی قلب، نشانههای اصلی پیروی از اهل بیت (ع) است.